Жизнь прекрасна

''Жизнь прекрасна''. Эту фразу знают многие, но осознать хотят очень мало людей. Открой глаза, конечно если хочешь увидеть эту красоту, или если она тебе не безразлична. Думала, солнце иногда очень любит дарить теплоту и в этом есть какое то не безразличие. Оно озаряет даже наши сердца, когда мы живем в полумрачном замке наших чувств. А в этом полумрачном замке живёт наше любимое одночество. Царствует она там, а мы думаем и жаль, что не перестаём думать, что оно непобедимо и наша миссия является лишь в подченении. Ведь, согласитесь, любим мы сдаваться без усилии. Хочешь многого, а ведь ничего не предпринимаешь, чтобы достичь. Ну да, жалкое состояние. А не хочешь ли ты изменить всё это? Есть все признаки, чтобы великая фортуна смотрела именно в твои глаза, взглянула именно в твою душу и полюбила именно твое сердце.

Природа просто непоразима, сегодня она такая великолепная думала я, когда проснувшись посмотрела вокруг. Может это сегодня она в оптимистическом настрое,  или может она влюбилась? А что? Природа живёт в любви, вместе с любовью, ради любви. Но в отличие от нас, она знает ради чего и во имя чего воплотитсья в душевную радость. Думала, столько всего прекрасного видят мои глаза, потом удивилась тому, что не замечала очевидное или не хотела просто открить глаза и пропустила столько всего.

            Да, я решила смотреть сердцем, а не глазами, а вот улыбаться глазами. Я вижу мир такой, какой он есть, и я верю в ту сказку, что мир делает тоже самое: видет меня, а не смотрит на меня, не узнаёт меня, а знает: oн прекрасен и ты прекрасен, жизнь прекрасна. 

Զգու՞մ ես հաղթանակի բույրը

Վերջ։ Որոշեցի չորոշել այլևս։ Ու՞մ են պետք մեր որոշումները, եթե անորոշության ենք դատապարտված։ Ու՞մ են պետք մեր խոսքերը, եթե ծնունդ առնելուց հետո անժամանակ վախճան են ունենալու։ Վերջապես ու՞մ ենք պետք, երբ ճամարտակում ենք մեր կարողությունների մասին, եթե ինքներս էլ մեզ լսել ունակ չենք։ Իզուր ենք սահմաններ գծում։ Հեշտ չէ՞ր լինի արդյոք առանց այդ երևակայական անտանելի գծերի։ Բայց մեր մարդկային տեսակին հարիր չէ հեշտասիրությունը։ Սահման գծի՛ր, որպեսզի չանցնես, անցնելու դեպքում դատափետի՛ր քեզ, որպեսզի ներես քեզ համար աններելին։ 

Դժվար է հասկանալ՝ մենք ավելի շատ ընկե՞ր ենք ինքներս մեզ համար, թե՞ թշնամի։ Եթե ընկեր ենք, ինչու՞ այդքան իմաստուն չենք, երբ ճակատագրի անիվի ընթացքը մեր կյանքում է ծավալվում։ Եթե թշնամի ենք, ինչու՞ ենք մեր իսկ խոցած վերքից լալիս։ Թշնամին կցնծար, կսպասեր մեր անկմանը, իսկ ընկերն անկումը տեսնելիս կամ կհեռանար իրեն ևս սպառնող ստվերից խուսափելու համար, կամ էլ անձայն կհետևեր այդ գործընթացին։ Քանի որ ճղճիմ է նա, որ մտածում է, թե անզոր է փոխելու, պայքարելու։ Հենց այստեղ հիշում ենք մեր իսկ ստեղծած սահմանների մասին և կրկին ետ դնում արված քայլը։ Դա անում ենք մեր ճանապարհի կեսին։ Այդպես անում է եզրագծին հասնող վազորդը, որն այդպես էլ ուժ չգտնելով, տանուլ է տալիս մրցապայքարում։ Հաղթում է ոչ թե նրանից ավելի ուժեղն, այլ՝ նա, որը գիտի՝ հանուն ինչի հաղթել, որն ամուր կառչած է գոյության կռվաններից ու մտքով ավելի ուժեղ է, ավելի արագ։ Այնպես որ, իմ ընկե՛ր, իմ թշնամի՛, իմ սեփակա՛ն ես, ուժ տուր բացել աչքերս, երբ դրանց չի սպառնում խավարից կուրացում, երբ դրանք չեն տեսնի անհաստատության սահմաններ, չեն հիասթափվի սեփական արտացոլանքը տեսնելիս, վերջապես լույս կբերեն այս լուսավոր աշխարհի խավար հոգիներին։

Սենյակում տոթ է․․․Շունչս չի հերիքում, երկվորյակներն այս անգամ արևի առատությունը փոխարինելու են մաքուր օդով։ Բացի՛ր պատուհանը, ե՛կ շնչենք։ Զգու՞մ ես հաղթանակի բույրը։

Ճանաչեցի՞ր

Եղանակը գիտի՝ ինչպես մարդուն կառավարել։ Ավելի ճիշտ, գիտի՝ ինչպես ազդել նրա տրամադրության վրա։ Մի՞թե ավելի հզոր է, քան մեր սեփական եսը։ Թեպետ մեր հզորությունը դեռևս հեռու է որևէ չափման ենթարկվելուց։ Քանի որ երբեմն ստիպված ենք լինում դառնությամբ փաստել․«լեգենդ էր հզոր քո եսը, իրականում, այսօրվա տեղացած կարկուտից էլ թույլ ազդեցություն ունի։ Արագ ու մեծ ուժգնությամբ իր մասին է ճչում, մինչդեռ մի քանի րոպե, և այլևս ոչ ոք այդ մասին չի հիշում։ Բացի․․․»։

Բացի նրանցից, որոնք ընկան քո հարվածի տակ, հարվածիցդ ընկան։ Քո հզորության դառը քաղցրությունը ճաշակեցին, սակայն քո ներկայությունից իսկ պատսպարվելով, քո հզորության կաթիլները չորացնելով՝ քո անզորության հանգանակը կնքեցին ու մոռացության մի հետք փռեցին թաց հետքիդ վրա։ Չեմ էլ հիշում, թե վերջին անգամ երբ եմ աչքերիդ մեջ այդքան անզորություն ու նահանջ տեսել։ Քո այդքան անկեղծ ու զինաթափող ժպիտն այս անգամ վիրավոր զինվոր էր՝ թշնամու գնդակից խոցված ու ընկերոջ խոսքից մեռած։ Ապրելու ցանկություն այն միշտ էլ ունի, ուզում եմ, որ մեկն այն նորից վառի։

Քայլում էի փողոցն ի վեր, ապա՝ վար, միտք չմնաց մտքումս, որ չհիշեմ, չմոռանամ ու մոռանամ հիշել։ Սպասում եմ․․․հետո մտածում․ «ու՞մ եմ սպասում, չէ՞ որ ինձ ընդառաջ եկող ու իմ մենակությանն ընկերակից չկա, եթե կա էլ, ի՞նչ իմանա, որ մի խենթ էակ իրեն է սպասում՝ անկոչ ու ցանկալի այդ հյուրին»։ Երևի վառվում ես, կարմրել ես ու թեթև բարկությամբ բողոքում ես․ «տեսնես՝ ո՞վ է այսքան իմ մասին խոսում, մտածում»։ Իսկ դու չգիտես, որ կան մարդիկ, որ քո կարիքն ունեն, որոնց խենթ մարտիվերջյան ու մռայլ օրվա ամենասպասված արևը դու ես»։

Այդ օրը ես այդպես էլ չիմացա, որ մեկի համար այդպիսի նշնակություն ունեմ ու ուշադրություն էլ չդարձրի, որ ի հեճուկս ցուրտ եղանակի՝ կարմրել ու վառվում էի ես ևս։ Գու՞ցե իմ վերաբերմունքը և ինձ վերաբերմունքը հակադիր բևեռներում էին, բայց երկու դեպքում էլ կար մի բան, որ միավորում է մեզ՝ հզորություն՝ ինձ պես անզոր ու քո պես հզոր, ինձ պես պարտված ու քո պես հաղթած, բայց իմն այս անգամ տարբերվում է։ Իմ հզորությունն ավել է լինելու, չէ՞ որ պարտված ու անզոր մարդը գիտի՝ ինչպես հասնել այդ բաղձալիին՝ հզորության դռանը։ Իսկ դու մի՛ մոռացիր, որ հզորությունը կարկուտի է նման․ ստիպում է յուրաքաչյուրին շեղել ուշադրությունը, հետևել իր հանդուգն ընթացքին, բայց մոռացվում է այն, երբ դու՝ հզոր հաղթածդ, աներևութանում ես արևի շողից ու երբեմնի ժպիտը սկսում է ապրել կրկին։ Աննահանջ աչքեր, զինաթափող ժպիտ ու վաղվա սպասված արև, ճանաչեցի՞ր քեզ, - բարև․․․

Spring and Love

Spring has never been so much inviting as it was this year. Maybe there is the other side of the coin, my attitude has changed. When I open my eyes, I have an impression spring governs the world and it does it perfectly, surpassing and exceeding everyone’s expectations. Maybe it seems to me but spring is incredibly adorable when it’s full of love. I am obsessed with it, I am blind when I look into its eyes, I see nothing but the reflection of myself.

I will tell you a story, which is disputable for some people. The rest believe it’s falsehood but I’ll never stop believing and living with a conviction it happened.

The legend has it “The Love” was a beautiful princess who lived in the realm of seasons. Their castle was larger than all others in the world and was much more fascinating than all other existent things on the planet. She was simply amazing, beautiful in its simplicity and frankness. But one day something went wrong and the realm lost its treasure. That happened when the princess got tired of living in that shelter even though that was the most magical place…She has decided to search what was not familiar to her. Starting a journey she could never imagine what kind of mistake it was. It was fatal…While admiring by new things she forgot to notice what she has left behind. Life never forgives those who stop appreciating what they have and after gaining something new never realize what kind of happiness they had. She refused to believe she was endowed with great and spiritual power. That’s why she turned into something alien. She lost her beauty and what is worse she lost her way home. Home is the place where the heart is, if you’ve lost its value never dare come back…But…

Life forgives even those who betray. It always gives a chance to erase our mistakes and pave the way for happiness. That’s why “The Spring’’ finds her and helps to build a new, desirable life. It gave her the second chance and became an infinite hope of new start…That’s why people believe; love looks better in spring. My friend, I don’t want to trespass on your time but I’ll say what I can’t keep inside.

The spring gives the chance to love, to live again, but remember there is a truth saying “You never get a second chance to make a first impression’’. Be as wise to see the love which is next to you and waits for your attention, for your look to make it lighted. Turn the light inside of you, look out of the window and don’t forget to catch your sort of love.

Be quick…The spring already governs, the time flies…Your love is in the air, never forget to take a deep breath. I’ve made a pledge; never stop loving – especially when the spring comes to confirm its magical privilege. Love looks better in spring!

Go and play, run and pray, but never stay!

Why people who have capacity to do good, who are worth having all they have dreamed about, are the most underrated ones, but underrated not only by other people but also by theirselves. The others in comparison are endowed with complacency which helps them go on. What is the reason of it, it is hard to answer? What we should do in order to clear up this question?

Never stay, go, move, never think you can’t - never, always have an aspiration to excellence! Believe me; it will help you go forward. Of course there will be times you will be crest-fallen, you will have an impression nothing is possible, you are weaker. But the worst thing you can do is having lack of sanity. I don’t believe you have gone through all difficulties for this day.

One day you will look out of the window, you will see how the time flies, how the city is changed, how many things you have neglected and how much you are to regret… I don’t want it to happen. Do struggle my friend, do have conviction of your truths, do live with a conviction. That will become the main, the hardest step of your way and will justify your pursuit of happiness. So go and play, run and pray, but never stay! 

Ա՜խ ժամանա՛կ, մի՞թե քո վազքից դու դեռ չես հոգնել

Ա՜խ ժամանա՛կ, մի՞թե քո վազքից դու դեռ չես հոգնել

Մի՞թե մեր քայլքին դեռ չես սովորել

Անխնա ու զուր մեզ շտապեցնելուց դու դեռ չե՞ս հոգնել,

Իսկ ես հոգնել եմ․․․

Քո դեմ պայքարե՞լ, ոչ՝ դա իզուր է,

Քեզ հնազանդվե՞լ, ոչ դա դյուր է,

Քեզնից խելացի թվալն անմիտ է

Այդպիսին լինելն, ավելին քան անմիտ։

Մի՞թե չես խղճում դու մեզ,

Դարձել ենք ստրուկներդ հեզ:

Հրամանի չկա անգամ կարիք,

Ինքներս ենք դարձել քո ձեռքում խաղալիք։

           

  
Իսկ ի՞նչ անել.

Հանձնվե՞լ՝ եզրագծին չհասած,

Թե՞ հաստատուն պայքար մղել

Մեր հերոսի պես` մտքում փափագած։

Սրա պատասխանը, ավաղ, ես չունեմ,

Դրա համար էլ խորհուրդս կասեմ․

Մի՛ փորձիր առանց կռվի դու հաղթել,

Փորձի՛ր առանց հաղթանակի դու կռվել։

Այդժամ, իրավամբ, ես կհայտնեմ,

Այն, ինչ վաղուց հոգում պահել եմ.

Եթե ոչինչ չեմ շահելու հաղթանակից,

Նախընտրում եմ պարտվել ձեռնունայն չմնալու համար։

Hope and Belief

Hope and Belief…

Are they enough to breathe?

Are they enough to give us strength,

To live the life and stand against death?

Life never gives you gifts

But God has already given you that gift

To pass through and to struggle,

To keep faith and never crumble

The belief and the trust of others

That are very much like papers

But the paper is possible to recover

Belief and trust haven’t got that power.

So, be careful, my friend

If you don't want to put an end

To those desirable things

That you want to feel ever since

You've seen the light of this world

And you have prayed for them to the Lord.

Appreciate what you have and what you are given

In that case you will have what you are worth and more even…

365

365 չասված խոսք ու չարտաբերված միտք: Եթե ամեն օրվա համար ընդունենք մտքի միայն մեկ փայլատակում, ապա՝ միջին հաշվարկով հենց այսքան կկորցնենք՝ տուրք տալով վախի ու անիմացության գերիշխանությանը: Սա, անգամ, լավատեսական արդյունք է թվում:

Իսկ երբևէ խորհե՞լ ես՝ ի՞նչ կնշանակեր այն միտքը, որին քո շուրթերը ծնունդ տալով, գործողության վերածելու հիմք կարող էին դառնալ: Բայց չկարողացան ու մնացիր կրկին անօգնական: Անչափելի է մեր կորուստը, երբ սեփական մտքի ու հոգու առաջ փակվում են գիտակցություն անունը կրող թագավորության դարպասները: Մենք դառնում ենք սպասավոր, իսկ մի՞թե ավելին էինք մինչ այդ: Դա էլ չգիտենք:

                    

Ամեն տարի մարդն ավելի է իմաստնանում, երբ փորձի և իմաստության ավազե ժամացույցն օրեցօր ավելանում է ուրախության, վշտի, հաջողության, դառնության, ժպիտի ու արցունքի հատիկներով, նա դառնում է փորձառու, բայց էլի մնում է սպասավորի ստորացուցիչ թվացող քողի տակ: Իսկ ի՞նչ, եթե դա ավելի մեծ արժեք ունի, քան վերամբարձ արքայի տիտղոսը: Դու ավելի մեծ իշխանություն ունես, որովհետև չես հրամայում: Դա այնքա՜ն հեշտ է… դու փորձում ես կառավարել ինքդ քեզ, իսկ դա ամենադժվար առաքելությունն է:

Թո՛ղ ես լինեմ սպասավոր, բայց հասնեմ այդ երանելի պահին, ու չասված խոսքն ու չարտաբերված միտքը թևեր առնեն՝ թռչելով անազատության խորհրդանիշ վանդակից: Ապրել ու արարել  365 +/- միտք ու կյանք ամեն տարվա համար:

Ու կբացես աչքերդ...

Դողացող Ես՝ գրիչը ձեռքիս,

Անհնազանդ գրիչ՝ վկան աշխարհիս,

Մերօրյա աշխա՛րհ, ըմբոստ ես դարձել,

Հետայսու չի լինի քեզ սանձել:

Տակնուվրա հոգի՝ կարոտ պատճառի,

Ու պատճառ՝ կարոտ մոռացումի,

Մոռացումն այնքան թանկ է քեզ համար,

Բայց դու տարերք չես, ու ոչ էլ անմար:

Դժվար է հասնել քո երազանքին,

Քանի դեռ չես սանձել այն մեկին,

Որն աշխարհն է սանձել փորձում,

Բայց անգամ իրեն չի կարողանում:

Թե ուժեղ ես դու, կկռվես կրկին

Ու կհասկանաս դու պատեհ պահին,

Որ փարոսն ազատումի հենց քո հոգում էր,

Դրան տանող ուղին հենց քո սրտում էր:

Ու կբացես աչքերդ…թեկուզ մթում

Կտեսնես լույսն այն աչքերում,

Ում տիրոջ համար դու հենց տարերք ես,

Կապույտ երկինք ու անմոռաց երգ ես:

Գիրք ես վաղուց կարդացված,

Կյանք ես վաղուց ապրված,

Ու թեպետ ժամանակի գերին ենք դարձել,

Ուզում է նա կրկին քեզ ապրել:

The luck and the chance

The luck and the chance. These two words include more than anyone can ever imagine. The luck- It's more than just a little part of our life, it is a great component which can make you fall and rise again, it can make you fly without hope of feeling  the earth under your feet. It can make you swim, without a chance of having someone who is ready to help you in case of storm! You think you won't rescue! But maybe the luck, the luck of chance will help you. It can, but no one can ever be sure that it will… That's why only person, only thing whom you can trust in-is you! By the way, remember you should trust your luck … but if it leaves you, you should remember everything is in your hands. It's your time to show you who you are - You never get a second chance to make a first impression… Luck and chance…very important things … but they are nothing if you don’t let them show their strength. And vice versa, no one can stop you. If you feel the movement, you will reach to your destination! Believe you're the unstoppable warrior,  that's the thing.

Тёмные аллеи

Тёмные аллеи остались в прошлом,

Как наши дни прожитые.

Твой взгляд был таким же холодным,

Как те дни осенние.

Много чего я прожила,

Но любовь во мне всегда жила.

Жаль любовь твоя не была жива,

Ведь стала она рабом сословия,

А может ты никогда не любил,

Ведь так просто ты меня забыл.

Опять ненастная осень в душе моей

И прощение у тёмных аллей…

Win yourself!

I've missed writing. We always complain we are short of time - we are too weak to go through this, in one word our complaints become an annoying habits. And in this case we are to use the gerund form of ''complain''. That is to say we are complaining all the time. It has its understandable reasons. Life is not smiling all the time when it sees your face. But it is much worse when you don't smile when you see wonderful face of life. I will not say life never hurts, on the contrary, it does. If it does, standing against this becomes a very difficult mission.

            You know, what I don't like in our nature? We are too vulnerable. When someone or something surpasses us, we realise we should work harder to win, but we hardly find will to do that. Lack of will, that's the main reason of failure.

When you win yourself, no one is worth competing with you. You are strong, much more powerful, but besides it, you have shown everyone you could do it. They were wrong not to believe in you and not to trust in you. You will show yourself, you have reached to it; you are wiser than you thought. That's why life has granted you. Let's win the match. 

Поэзия души

Все вокруг нас полно поэзии. Ищите ее везде. Ведь она похожа на человеческую душу, которая открыта ля тех, кто умеет ценить. Но есть другая, иная сторона монеты. Она может быть закрыта или инкогнито.  Если она закрыта, то понадобится много усилий, чтобы увидеть ее.  Если оно инкогнито, то нужно только захотеть заметить.

Желание, твое желание очень важно.  Если ты выбираешь открыть глаза, то ты в праве можешь видеть воплощение поэзии во всем.  Если ты не так уж силен и не знаешь  во что верить, то ты так и не откроешь глаза и не увидишь, потеряешь многое.

            Когда я говорю глаза, заруби себя на носу, что я не имею виду твои чудесные глазки, которыми ты познаешь мир, я имею виду глаза твоей души. А ведь они так прекрасны и так дороги. Хочу, чтобы они никогда не закрывались. Иначе, это самоотверженность, самоотдача. Ты можешь убить искусство, поэзию внутри самого себя. Не поэзия ли смех ребенка, взгляд любимых людей, живая природа?  Конечно – это поэзия.

            Каждый раз, когда я полна эмоций, я пишу. Только тогда понимаю и, в конце концов, осознаю, что поэзия живет и во мне самой. Поэзия есть в нас самих. Ты и есть поэзия, она, он, мы все живем  в замечательном замке непобежденного царства поэзии. Она так прекрасна, неповторима. Ведь она является частью прекрасного мира, которая называется ''ДУША''.