Saturday, 21 February 2015

Who am I?


Have you ever asked yourself this very question? “Who am I?  If you have done it, surely you’ve met obstacles and difficulties during that process. We - the people are very confident and seemingly reasonable when speaking about others, but when we are to be described, we feel ourselves like losers of the sport match or competition, which was devoted to us. Let’s agree that’s not a pleasant feeling.
I am someone very important for certain people and no one for many others. Though it seems to be a paradox but it’s so. And when trying to answer to this question, we understand that the case who we are, mainly depends on the fact who we are for exact people. But if we leave such kind of theoretical thinking and try to represent our vivid characteristics, we may say something. And when I say something, it doesn’t mean that the word “something” is to be evaluated less than if I tried to show all my features.

 I am a person who is very fond of writing, drawing, who is eager to reveal life in her every kind of work. I am the one who believes that miracles still exist and life itself should be considered to be a miracle. The one who tried to estimate what is valuable. But I don’t mean some material things; I mean what is obvious and what is hidden at the same time. I can hardly be right or fair while describing myself that’s why let me be short in description. If we believe that every person who sees the light of this world is born to have his or her own mission, I am a person who is hopefully to find out some more.
Harper Lee says “You never know a man until you stand in his shoes and walk around in them”. She was wise to say so, because knowing a person doesn’t mean knowing him from all sides. All people are different from each other, if we compare and are different from theirselves too, as there are so many things we don’t know about ourselves and we are yet to find out. I have a kind of slogan and want it to share;

“I’ve come a long way but I have a long way to go” – I hope Life will give me that chance and new, very wide horizons will wait for me. And when I have retrospective look I will proudly say. “I am worthy to have a status of a person”. And it was the one who believed in the existence, incredible existence of miracles. 

Wednesday, 4 February 2015

Քունս կորցրել եմ


Քունս կորցրել եմ գուցե հեռավոր այն երազներում,
Կամ թե մենավոր իմ լուռ տողերում,
Գուցե թե ձմռան անուրջ սպիտակում,
Կամ մոտալուտ գարնան կանաչում:

Իսկ թե տարել են ամռան շողերը,
Ու քողարկել են ոսկե վարսերը
Աշնան երփներանգ արևամուտի,
Ու ինձ դատապարտել հավերժ կարոտի:

Հավատացե՛ք, որ ծանր է պատիժս,
Երբ չեմ հասկացել՝ որն է կռիվս,
Երբ չեմ գիտակցել վճարելիք գինս,
Ու չեմ գործածել ձախլիկ վրձինս:

Լացող ուռենու տեսքին երբ նայել,
Նմանվելուց միշտ խույս եմ տվել,
Գիշերվա մթի հետ իզուր ես կռվել,
Խեղճ եսիս աքսորի ճամփին եմ դրել:

Ու թե գութս հետայսու կորցրել եմ,
Ապա միայն ինքս ինձ դատելիս,
Ուրիշ մեկի հետ ինձ բաղդատելիս,
Ինձ ճգնավորի անվամբ կնքելիս...

Ձեզ ես երգելիս, օգնել փորձելիս,
Ձեր, իբրև սրբի, անվամբ երդվելիս,
Կորցրել եմ միակ սեփականությունս,
Արդեն իսկ ուրիշինը դարձած որբ քունս:

04.02.2015  02:57

Thursday, 29 January 2015

Պատկերացրու




Պատկերացրու՝ հեքիաթում ես հայտնվել,
Քո անունով մարդիկ երգեր են հյուսել,
Երազել են հասնել անհաս էությանդ,
Մեղմությանդ ու այն անզոր հաղթությանդ։
Պատկերացրի՞ր...

Պատկերացրու՝ հոգուդ գիրքն են կարդացել
Ու հոգուդ մեջ նոր էջեր են վեր հանել,
Վերծանել են բարությունդ,
Մենությունդ ու այն հզոր խեղճությունդ։
Պատկերացրի՞ր...

Պատկերացրու՝ ազատել են գերությունից
Ու զրկել են կամ թե փրկել քո այդ դերից,
Փորձարկել են պիրկ այն կամքդ,
Ճշմարիտ թվացող շինծու փառքդ։
Պատկերացրի՞ր...

Պատկերացրու՝ խաղացել են ազնիվ դերդ,
Կարդացել են խենթ մտքերդ,
Փայփայել են թույլ քո սիրտը,
Փորձել ուղղել սխալ քո ճիշտը։
Պատկերացրի՞ր...

Պատկերացրու՝ պատկերացնել անկարող ես,
Ապրել ահա՛ պարտավոր ես,
Թեկուզ անմեղ մեղավոր ես,
Ապրի՛ր, քանի դեռ կարող ես։
Պատկերացրի՞ր...

Sunday, 18 January 2015

Աղետ․․․

Աղետ․․․
Այս բառն իր էությամբ անգամ ահագնացող զգացման մասին է բարբառում։ Աղետներն իրենցից ավելի սաստկալի իրադարձություններ են ներկայացնում, քան մարդկային ուղեղին ու պատկերացումներին է հասու։ Աղետները որքան վերացական են, այնքան էլ իրական և՝ հակառակըանգամ ամենաիրական իրականության մեջ դրանք վերացականության հույսով են վարագուրված, ասել է թե՝ չհավատալ աղետին, անգամ եթե աչքերիդ տրվել է այն տեսնելու ողջ դժբախտությունը։ Չհավատա՛լ, անգամ եթե հայտնվել ես աղետի էպիկենտրոնում ու դողացող հատակի հետ առանց այն էլ թույլ ու խեղճ սիրտդ է դողում, երբ տեսնում ես անտեսանելին ու զգում ես անհասկանալին։


Երբ գիշերվա մթության մեջ ամեն բան տեսանելի է քեզ համար անհասկանալի տեղից հայտնված լույսի շնորհիվ, (որն ավելի շատ ճակատագրի դաժան խաղ է հիշեցնում, քանի որ այն ստիպում է տեսնել անգամ բաներ, որոնք չկան, մտացածին են ու շինծու) երևակայության խաղերն անչափ թանկ են նստում մեզ վրա, ու գիշերվա քունը խանգարվում է վերահաս աղետի կրկնությունից վախեցող  մարդկանցս համար։ Դժվար է ասել խելագար բանականություն է, թե՝ բնական խելագարություն։
Աղետն այնքան տարօրինակ հատկություն ունիանգամ եթե այն քեզ չի խնայել ու չի շրջանցել, չես դադարում հավատալ, հույսով հավատալ՝ խաբկանք է՝ տեսածդ, լսածդ, պատկերացրածդ, զգացածդ, ապրածդ․․․կորցրածդ։ Երևի մեզ՝ աղետի դեմ անզորներիս տրված հույսի, անհասկանալի պատճառներով, կուրորեն ծնված կույր ու ամենատես հավատի շնորհիվ է, որ աղետից հետո ապրելն իրական է թվումկարծես արագահաս մեկը հիշողությունդ սրբում է, անհետացնում ողջ խավարը ու քեզ է մնում միայն աղոտ պատկեր՝ իրական ու մտացածին այն աղետի։
Աղե՞տ, իսկ ի՞նչ է աղետը…


Tuesday, 23 December 2014

Ո՞վ եմ ես

Ո՞վ եմ ես այս աշխարհում հսկա,
Մի ազնիվ, միամիտ ծառա։
Մի օգնական ձեռք ես միայն դարձա,
Ո՞վ եմ ես այս կյանքում ներկա։
                                      
Ո՞վ եմ ես Ձեր աչքերում, մարդի՛կ,
Մի խեղճ ու լուռ աղջիկ,
Մի քամուց խոնարհված ծաղիկ,
Ո՞վ եմ ես Ձեր սրտում, մարդի՛կ։
 
Ո՞վ եմ ես, երբ ինձ եք նայում,
Մի հայացք նետում ու անցնում,
Մի պահ սևեռուն նայում,
Ո՞վ եմ ես, երբ ինձ չեք տեսնում։

Ո՞վ եմ ես, որ խոսքս ասեմ,
Մի ակնթարթ սիրտս բացեմ,
Մի քիչ ավելի հենց Ձեզ լսեմ,
Ո՞վ եմ ես, որ այսպես գրեմ։

Ո՞վ եմ ես, որ չգիտեմ կեղծել,
Չգիտեմ քծնել, համոզել,
Չգիտեմ խաբել, պահանջել։
Ո՞վ եմ ես, որ գիտեմ լինել․․․իրական լինել

Ո՞վ եմ ես, որ չգիտեմ մերժել,
Կարող եմ միայն փորձել օգնել։
Իմ ցավը թողած նրանցով ապրել,
Ո՞վ եմ ես, երբ մարդ լինել, նշանակում է սեփական ձեռքով տուժել։

Ո՞վ եմ ես, երբ չունեմ շլացուցիչ հմայք,
Ինչպես պճնված այդ կանայք,
Ինչպես միանման տիկնիկներն այն,
Ո՞վ եմ ես, որ դառնամ Ձեր նման։

Անվերջ հարցնում եմ՝ ո՞վ եմ ես,
Այդ հարցին պատասխան չունես,
Պատճառը մեկն է թերևս,
Վերևում գրված տողերս։

Ո՞վ եմ ես այս աշխարհում հսկա,

Մի ազնիվ, միամիտ ծառա․․․

Thursday, 27 November 2014

Am schwersten Beruf

Es gibt ein deutsches Sprichwort- „Kleider machen Leute.“ Ich glaube dass Beruf ist diese Kleider. Ja, es gibt verschiedene Berufe und das ist nicht so leicht zu wählen. Dann leichter gesagt als getan. Aber es sind die wichtigsten Dinge für die Zukunft und wir müssen die Aussicht in die Zukunft haben.Victor Hugo findet, dass die Zukunft viele Namen hat. Für Schwache ist sie das Unerreichbare, für die Furchtsamen das Unbekannte, für die Mutigen die Chance.
Was will ich werden? Was ist am besten Beruf? Was kann ich am besten machen? Fragen, fragen, fragen und was ist die Antwort? Das ist nicht so sicher und einfach zu sagen.
Man kann Lehrer, Arzt, Politiker, Ingenieur, Sportsperson, Friseur, Mechaniker, Künstler und so weiter werden, aber am wichtigsten ist am schwersten. Man kann immer versuchen zu erreichen aber nicht werden. Das ist Mensch – Am schwersten Beruf in der Welt.


Unser Leben lang studieren wir an den verschiedenen Universitäten und versuchen wir gute Spezialisten  zu werden, aber irgendwann vergessen wir darüber Mensch zu werden. Wir achten auf die Sachen mit ganz anderen Augen. Das ist nicht so wichtig mit welcher Note Sie die Prüfung bestanden haben, es ist wichtiger wenn man über sein Schicksal bestimmen kann. Und das ist wenn man Erfolg haben kann.

Es spielt keine Rolle, was sind Sie von Beruf. Die Sache ist, wer Sie sind, wenn Sie in den Spiegel sehen. Und vergessen Sie nicht eine Frage zu stellen „Was sind wir geworden?

Saturday, 18 October 2014

Խամաճիկս չափից թույլ սիրտ ունի

Երկար, շա՜տ երկար է թվում բաժանումը, երբ կարճ, շա՜տ կարճ է ժամանակը։ Ավելի ճիշտ, այն չկա, չկա՛, որ վատնես, չկա՛, առավելևս, որ ապրես։ Ու դու նորից քայլերդ ուղղում ես ծանոթ ճանապարհն ի վար, ապա՝ վեր ու նորից վար։ Ամենօրյա վազքը մոռացնել է տալիս սեփական եսիդ մասին ու թվում է՝ այդպես էլ կառուցված է կյանքը։ Ամեն բացվող օրվա հետ, դժվարությամբ դեռ նոր-նոր փակված կոպերդ բարձրացնում ես ու բարևում ամենալուսավոր ընծա արևին, բայց դժկամորեն ես դա անում՝ չգիտակցելով, որ իրականում բախտավոր ես քեզ տրված հնարավորության համար։


Է՜հ, այնպիսի զգացում է, որ կորցրել ես ժամանակիդ կառավարման թելը, բայց մոռացել ես, որ ինքդ ես կախված ժամանակից։ Իսկ այն այնքան անփույթ չէ ու իր «ձեռք» -երում ամուր պահում է թելից կախված այն խամաճիկին, որը ես ու դու ենք։ Հասարակ խամաճիկներ, որոնց ստվերները հզոր մարտիկների են նման։ Այդ ստվերները, թեպետ, իրական չեն, բայց իրենց մեջ ավելի շատ հույս կա, քան հայելու մեջ եղած արտացոլանքիդ ։
Ամեն օր տասնյակ, հարյուրավոր մարդկանց ես տեսնում, յուրաքանչյուրն էլ մի ցավ է կրում աչքերի՝ մեզ համար թերևս անտեսանելի խորքում։ Ու, գուցե, դրա համար է, որ մարդիկ, երբեմն, փորձում են խուսափել իրար հանդիպող հայացքներից, որովհետև ցավ կրող աչքերը ուրիշի ցավից էլ կարող են կուրանալ։ Իմ աչքերը երբեմն տեսնում են այդ ցավը, ու քանի որ չեն կուրանում, իրենց «ափ» -երից են ելնում ու խոնավացնում են այտերս, ու նորից հասկանում եմ, որ խամաճիկս չափից թույլ սիրտ ունի։

Ուզում եմ ապստամբել, կմիանա՞ս ինձ չեմ ուզում անբարբառ ստրուկի պես վազել, երբ ոտքերս ինձ հազիվ են ենթարկվում, ուզում եմ հայելու մեջ տեսնել մարտիկին, իսկ խամաճիկը թո՛ղ միանա ինձ, իբրև մի ստվեր մթության մեջ լուսարձակող։ Ես նրան մենակ չեմ թողնի, որովհետև նա է ինձ սովորեցնել զգացմունքների նավաբեկությունից փրկվելու արվեստը։

Thursday, 11 September 2014

Լինում է



Լինում է, որ անառիթ աչքերդ
Լցվում են զույգ արցունքներով,
Կարծում ես, որ դա մի անմիտ,
Բայց նշան է քիչ կարևոր․․․

Ու ինչու՞ է դժվար այդքան
Զսպել դրանց վարար հոսքը,
Երբ դրանց չես էլ ստիպել
Երևան գալ․․․


Կամ ինչու՞ է դժվար այդքան
Ազատ թողնել հենց նույն հոսքը,
Երբ ամենից շատ հոգիդ դրա
Կարիքն ունի․․․

Ու դու  նորից անճար մեկն ես,
Ով սեփական հոգու դռան բանալին է կորցրել,
Ու կկարծես, թե լքված ես՝
Անավեր սրտիդ ավերակներից էլ վեր․․․

Բայց հասկացիր, որ իրապես դու մենակ ես,

Երբ ինքդ քեզ ես լուռ լքել․․․

Friday, 29 August 2014

Ժամ չմնաց հոգնելու


Ժամ չմնաց հոգնելու,
Բան չմնաց հոգնելու
Ու վաղվա բացվող օրվա հետ
Անվերջ քեզնով ապրելու։
                                  
Ու չմնաց գեթ մեկ հույս,
Որ կբացվի արշալույս,
Ու վաղն իրոք կբերեն
Ոտնահետքերդ նորեն։

Ու չի լինի մեկ անգամ,
Ու ես հավերժ կմնամ
Կարոտ նվաղ քո տեսքին,
Քո անհամբեր հայացքին։


Ու թե մի օր ինձ հիշես,
Կգաս հանգիստ կսպասես,
Բայց անհանգիստ կդառնաս,
Երբ ներկայությունս չզգաս։

Այդժամ հեռվում կլինեմ,
Ու թե հանկարծ ես լռեմ,
Հոգուդ ձայնը չանտեսես,
Սրտիս խոսքը կհիշես

Ժամ չմնաց հոգնելու,
Բան չմնաց հոգնելու
Ու վաղվա բացվող օրվա հետ
Անվերջ քեզնով ապրելու։

Monday, 18 August 2014

Վերադարձ


Քամին այնքան անողոք է իրենից պատսպարվել փորձողների նկատմամբ։ Ու թեպետ այն մեծ հաճույքով է խաղի մեջ մտնում նրա վարսերի հետ, ինչ-որ բան ստիպում է դժվարությամբ պատասխանել փոխադարձությամբ։ Հիմա, երբ նա նստած է բարձրության վրա, տեսնում է անծայր թվացող հեռուները, հիանում գույների առատությամբ, ըմբոշխնում քամու բերած մեղեդու հնչյունները, դատարկությունն ավելի հարազատ է թվում, քան սեփական եսդ։


    Վերևից ճախրելն այնքան իրական ու հեշտ է թվումմիայն վայրէջքն է անկանխատեսելի ու անցանկալի ելք խոստանում։

           Քամին ավելի է սաստկանում, վարսերն էլ թվում է՝ դաշինքն են կազմել՝ տրվելով քամու ընթացքին ու դառնալով անկառավարելի։ Գեղեցկություն․․․ինչքա՜ն գեղեցիկ բան է կյանքը ու ինչքան գեղեցիկ է այն դառնում, երբ դիտում ես, այլ ոչ թե ձևացնում, որ նայվածքդ հասցեատեր ունիայն էլ հավերժ շարժման մեջ գտնվող «Ձերդ Գերազանցություն Կյանքը»։

            Շուտով կվերջանա ևս մեկ օրարևն արդեն իր դրոշմը թողել ու լքել է իրեն արդեն կարոտած երազողներին։ Եկել է ետդարձի ճամփան բռնելու պահը։ Ու ո՞վ կպատկերացներ, որ վերադարձն ավելի բարդ էչէ՞ որ վերադառնում ես մի տեղ՝ հեռանալով մյուսից։

Monday, 28 July 2014

Find The Answer


I guess it is very difficult to lose something you have always dreamed about but never had. When the sun goes down sometimes I recall all the wonderful things I have always wanted to have and one sad and truly disappointing feeling kills me inside.


You never understand what is yours, what really belongs to you. After losing something tortures you, you feel yourself like a man who is dying because of thirst and after hard way to reach the water finds nothing but an empty bottle. It is the way our life is based upon.  

We go through many things; concatenation of circumstances not always speaks on our behalf. We feel like we are beyond praying. But we cry for something not real, not ours. So whenever you are supposed to find an answer let it be the answer of this very question. Is it right to cry for something you will never gain? 

Thursday, 17 July 2014

Գտնելով կորցրածը


            Ամռան մի կեսն արդեն շտապող ուղևորի պես լքեց մեզ։ Մնաց մյուսը։ Ըստ մեզ առավել հավատարիմըչնայած մենք էլ գիտակցում ենք, որ թվացյալ հավատարմությունն էլ ժամանակավոր է։ Փորձեցինք ետ նայել ու ցավով հասկացանք, որ մեր ընթացքը թեպետ դանդաղ չէ, բայց արդյունավետ էլ չէ։ Ամեն բան շուրջս շարժվում է, իր ընթացքի մեջ է։ Շարժումը կամ արագ է, կամ էլ ես սովոր չեմ նման ընթացքի։
            Մեկ-մեկ թվում է՝ բաց թողեցի ակնթարթն ու կորցրի․․․բայց ի՞նչ կորցրի։

          
             Բնության հրաշքներին ես հետևում ու շատ հաճախ ես զարմանում՝ ինչպե՞ս ես կարողանում երբեմն անտարբեր լինել, երբեմն էլ՝ պարզապես չնկատել երկրային հրաշքը։ Մարդիկս էլ, փոխարեն նոր տնկած շիվի պես վսեմ լինեն, «ծերուկ» ծառի պես կուչ ենք եկել։ Հիմա լսում եմ, թե ինչպես է ճռռումհավանաբար բողոքում է կամ էլ՝ ցավն է ստիպում։ Քամին մերթ բարկանում է, մերթ դառնում հանդուրժող։ Բարկացած պահին թուղթս դեն նետեց ողջ ուժովգուցե չհավանեց գրածս։ Բայց ինչու՞ չհավանեց։ Իսկ եթե հավանել էր ու փորձում էր իր հետ տանել այնտեղ, ուր հավերժությունն է, ուր չկա ոչ մի սահման։ Մի՞գուցե ուզում էր իմ միտքը հավերժացնել։ Նախընտրում եմ այսպես մտածել և ոչ միայն այս դեպքում։ Գուցե կյանքում տեղացած յուրաքանչյուր անձրև տխրություն չէ, որ բերում է, այլ մաքրություն՝ նոր ու ավելի ջինջ աչքերով կյանքին նայելու հնարավորություն։
             Գուցե կորցրածս ամենևին էլ կորուստ չէր, այլ՝ մի նոր գտածո՝ բացակա թվացող ունեցվածքիս մեջ։ Եվ ուրեմն, ակնթարթը բռնեցի ու գտա․․․

            

Monday, 7 July 2014

Ես այլևս անզոր եմ․․․

Ես այլևս անզոր եմ, երբ ինձ ուժեղ եմ կարծում,
Դու այլևս պարտված ես թվացյալ այս քո դերում։
Ես տակավին անփորձ եմ՝ այդքան ճամփա անցած,
Դու տակավին նորեկ ես՝ անգամ մեկ քայլ չարած։
 
Երբ ես հույսով դեպի հեռուն եմ նայում,
Դու անտարբեր հայացքով կույրի տեղ ես քեզ դնում,
Ու թե մի օր շողա ամռան արևն ինձ համար,
Կփորձե՞ս դու հալեցնել սրտիդ սառուցը համար
 


Կամ էլ հանուն այն մեկի,
Ում հոգում պատկերդ է դաջված սիրելի։
Կամ թե գիտե՞ս, թե՞ ինչքան հերոսներ ես դու կերտել,
Երբ իբրև մի հյուր ցանկալի երազում է քեզ տեսել։
 
Ու ինչքա՜ն է նա տխրել, երբ երազը հանկարծ,
Ավարտվել է՝ վերջ դնելով պատմությանը չսկսած։
Ես այլևս անզոր եմ, երբ ինձ ուժեղ եմ կարծում,
Դու այլևս պարտված ես թվացյալ այս քո դերում