The luck and the chance

The luck and the chance. These two words include more than anyone can ever imagine. The luck- It's more than just a little part of our life, it is a great component which can make you fall and rise again, it can make you fly without hope of feeling  the earth under your feet. It can make you swim, without a chance of having someone who is ready to help you in case of storm! You think you won't rescue! But maybe the luck, the luck of chance will help you. It can, but no one can ever be sure that it will… That's why only person, only thing whom you can trust in-is you! By the way, remember you should trust your luck … but if it leaves you, you should remember everything is in your hands. It's your time to show you who you are - You never get a second chance to make a first impression… Luck and chance…very important things … but they are nothing if you don’t let them show their strength. And vice versa, no one can stop you. If you feel the movement, you will reach to your destination! Believe you're the unstoppable warrior,  that's the thing.

Тёмные аллеи

Тёмные аллеи остались в прошлом,

Как наши дни прожитые.

Твой взгляд был таким же холодным,

Как те дни осенние.

Много чего я прожила,

Но любовь во мне всегда жила.

Жаль любовь твоя не была жива,

Ведь стала она рабом сословия,

А может ты никогда не любил,

Ведь так просто ты меня забыл.

Опять ненастная осень в душе моей

И прощение у тёмных аллей…

Win yourself!

I've missed writing. We always complain we are short of time - we are too weak to go through this, in one word our complaints become an annoying habits. And in this case we are to use the gerund form of ''complain''. That is to say we are complaining all the time. It has its understandable reasons. Life is not smiling all the time when it sees your face. But it is much worse when you don't smile when you see wonderful face of life. I will not say life never hurts, on the contrary, it does. If it does, standing against this becomes a very difficult mission.

            You know, what I don't like in our nature? We are too vulnerable. When someone or something surpasses us, we realise we should work harder to win, but we hardly find will to do that. Lack of will, that's the main reason of failure.

When you win yourself, no one is worth competing with you. You are strong, much more powerful, but besides it, you have shown everyone you could do it. They were wrong not to believe in you and not to trust in you. You will show yourself, you have reached to it; you are wiser than you thought. That's why life has granted you. Let's win the match. 

Поэзия души

Все вокруг нас полно поэзии. Ищите ее везде. Ведь она похожа на человеческую душу, которая открыта ля тех, кто умеет ценить. Но есть другая, иная сторона монеты. Она может быть закрыта или инкогнито.  Если она закрыта, то понадобится много усилий, чтобы увидеть ее.  Если оно инкогнито, то нужно только захотеть заметить.

Желание, твое желание очень важно.  Если ты выбираешь открыть глаза, то ты в праве можешь видеть воплощение поэзии во всем.  Если ты не так уж силен и не знаешь  во что верить, то ты так и не откроешь глаза и не увидишь, потеряешь многое.

            Когда я говорю глаза, заруби себя на носу, что я не имею виду твои чудесные глазки, которыми ты познаешь мир, я имею виду глаза твоей души. А ведь они так прекрасны и так дороги. Хочу, чтобы они никогда не закрывались. Иначе, это самоотверженность, самоотдача. Ты можешь убить искусство, поэзию внутри самого себя. Не поэзия ли смех ребенка, взгляд любимых людей, живая природа?  Конечно – это поэзия.

            Каждый раз, когда я полна эмоций, я пишу. Только тогда понимаю и, в конце концов, осознаю, что поэзия живет и во мне самой. Поэзия есть в нас самих. Ты и есть поэзия, она, он, мы все живем  в замечательном замке непобежденного царства поэзии. Она так прекрасна, неповторима. Ведь она является частью прекрасного мира, которая называется ''ДУША''.

Հրաչյա Սարիբեկյանի «Երկվորյակների Արևը» վեպի տպավորություններով

«Անհետացած մարդուն, որոնելը նույնն է, ինչ Աստծուն փնտրելը: Հարկավոր է հավատալ անհայտությանը: Եվ հարկավոր է հավատալ Նրա հայտնությանը»:

Այս հակադրությունը միակը չէ Հրաչյա Սարիբեկյանի «Երկվորյակների Արևը» վեպում, սակայն այմ մեզ խորհելու բազում առիթներ է տալիս: Այս վեպի ընտրությունն ինձ համար աննպատակ կամ պատահական չէ: Ես էլ եմ երկվորյակ, թեպետ անունս Արևի հետ դժվար թե ասոցացվի, դա չխանգարեց ինձ ընկղմվել հեղինակի խոր մտորումների հորձանուտի մեջ և երբեմն էլ կորցնել սեփական գիտակցության բանալիները: Ես հուզվեցի, ժպտացի և անգամ տրվեցի հայտնի անհայտության այն աշխարհին, ուր Արևն Աստված է ծղրիդների համար: Խորն է…

Վեպի գաղափարական բովանդակության խորությունն անտարբեր չի թողնում: Անգամ կենցաղային նկարագրություններն են կենդանանում աչքիդ առջև և, կարծեք, հրավիրում են քեզ` այդ ներկայացման հանդիսատեսից` գործող կերպար օծվելու:

Հեղինակի առաջ քաշած հարցերը, որոնք իրենց կենդանությունն են առնում «փոքրիկ» Արեգի շուրթերով, անտարբեր չեն կարող թողնել: Դրանք անկեղծ են, իրենց միամտության մեջ իմաստուն: Ինչքան բան են կապում մարդկային հոգիները: Մարդիկ իրար չեն ճանաչում (չնայած անիմացությունն էլ թվացյալ է), բայց չես իմանա մարդուն ճանաչում ես, թե՞` ոչ, մինչև ՉՃԱՆԱՉԵՍ նրան: Ճանաչելը մարդուն նույնը չէ, ինչ ՃԱՆԱՉԵԼԸ մարդուն: Եթե ասածս անհասկանալի էր, ուրեմն չճանաչեցիք ինձ: Ես գիտեմ, թե ով է ինձ ՃԱՆԱՉՈՒՄ: Երբ Արեգը նայում էր հայելու մեջ, թվում էր`եղբայրն է`երկվորյակը: Նա`իմ երկվորյակն է ՃԱՆԱՉՈՒՄ ինձ:

«Իսկ եթե Դուք ինձ չհասկանաք…»,- մտածեցի ես,- կասեմ, որ տանուլ տվեցի մենամարտս. Արեգի պես արտը չայրեցի, բայց մի քանի թուղթ այրեցի, որոնք  ապարդյուն թվացին ինձ: Որոշեցի ոչ ոքի չասել, որպեսզի չկշտամբեն մտքերիս վերջը տալու և դրանք հավերժ թաղելու համար: Դրանց համար խաչքար չեմ կարող կանգնեցնել, բայց հողին հանձնելն էլ է ծանր:

Փակվեցի հոգուս մութ խցերում, որոնք եկեղեցու պես խորհրդավոր են, որտեղ վանական փնտրելու փորձերն իզուր են, սակայն արևի շողերն այնտեղ, այնուամենայնիվ, թափանցում են: Շողերը կուրացնելու չափ առատաձեռն են, փոքրիշատե դաժան: Բայց դրանք սովորեցնում են փակել աչքերդ, երբ պետք է հասկանալ, որ կուրանալ, դեռևս չի նշանակում կույր լինել, իսկ լինել ոչ կենդանի, դեռ չի ապացուցում, որ մեռած ես: Կարևորը տեսնես տեսանելին:

Մարդու սպիտակ մազերը կենդանի ապացույցներն են նրա ամեն մի տառապած օրվա, իսկ կորուստները` մարդկային կորուստները դրանք կրկնապատկում են: Բայցև սովորեցնում չընկրկել, փյունիկի պես հառնել մոխրից:

Արևն ուզում է թաքնվել, ամպերի հովանավորությունից օգտվելով, ժլատ է դառնում պատշգամբում նստած երկվորյակներին տաքացնելու հարցում, բայց չի հեռանում, որովհետև Նրա մեջ անթաքույց լույս կա, որն ի զորու է անշեջ մնալ: Ես ու Նա տեսնում ենք այդ լույսը, Արեգն ավելի է մոտենում մեզ:

Գիտե՞ք, իմ երկվորյակն իմաստության աստվածուհու անունն է կրում:

- Զգու՞մ ես, Երկվորյա՛կ, Արևի շողերն ընկնում են իմ ու քո դեմքի վրա, գու՞ցե Արևը ՃԱՆԱՉՈՒՄ է մեզ:

Նամակ

Սիրելի՛ …………..

Վերջերս նամակ գրելու անհագուրդ ցանկությունը համակել է ինձ: Դժվարանում եմ նման ցանկության առաջացման պատճառը բացատրել, սակայն, երբ սիրտդ քեզ հուշում է գրել. գրիչն ինքն է շարժումներ անում սպիտակ թղթի վրա. պարզապես հարկավոր է մարդու չնչին միջամտությունը:

Վերջերս մտածում էի, թե ինչքան բան են մարդիկ կորցնում, երբ իրենք իրենց շղթայում են սեփական մտքի խուցերում և կողպում են իրենց տրված երևակայության դռները:

Ուզում եմ, որ հասկանաս նամակիս բուն նպատակն ու դիտավորությունը. ես կարող էի գրել, որ ամեն բան ինձ մոտ լավ է, եղանակն արդեն ժլատ է դարձել, կարող եմ  հարցնել, թե ադյոք ամեն բան իր հունով է ընթանում: Բայց ես հոգնել եմ, հավատա, որ հոգնել եմ մերօրյա եղելությունից. Մարդը խիստ փոփոխության է ենթարկվել` անազնիվ է և բարության հանդեպ անհավատ:

                   

Հուսով եմ, որ դու դեռ երկար (ցանկալի է, որ երբեք) չես համալրի նման մարդկանց շարքերը: Ես համոզված եմ, որ դու ինձ չես հիասթափեցնի:

Գիտես, որ կյանքում ամեն ինչ չէ, որ հավերժ է ամեն մեկը չէ, որ հավերժ է, ամեն մեկը չէ, որ միշտ կողքիդ կլինի, բայց նման մարդիկ երբեք չեն կորցնի աշխարհում ամենագեղեցիկ, ամենաբաղձալի տիտղոսներից մեկը` իրական, անմնացորդ նվիրումով օժտված ընկերոջ դերը:

Իմ ընկե՛ր, նամակիս միջոցով ուզում եմ իմ կարոտն ու սերը փոխանցել:

Մարդն ամեն տարի փոխվում է. նրա էությունն իրականում նույնն է մնում, սակայն նրա պատկերացումները կյանքի, սեփական նպատակների վերաբերյալ, այլ են: Բայց մի բան ես, իրավամբ, սովորել եմ: Կյանքն ինձ անհամեմատ ուժեղ է դարձրել:

Մյուս անգամ, երբ ճակատագիրն ինձ նվեր մատուցի, և ես տեսնեմ քո հրեշտակային կերպարը, կուզեմ, որ քո հրաշք ժպիտն ինձ դիմավորի:

Հիշի՛ր ինձ, իմ ընկե՛ր, իմ բարությա՛ն տիպար:

Ոչինչ, որ ամեն ինչ է...

Հանկարծ կանգ առավ և ուղիղ նայեց տղայի աչքերին.

- Այն օրն ի՞նչ էր պատահել քեզ: Թվում էր՝ ինչ-որ տագնապ կա հոգումդ: Այդ աղոտ տեսարանը հանգիստ չի թողնում ինձ և անընդհատ նշմարվում է աչքիս առջև: Չեմ կարողանում մոռանալ աչքերիդ խեղճ արտահայտությունը: Այն նման էր հոգուդ. նույնքան մոլորված և անպաշտպան:

- Գիտեմ, որ լռությունս քեզ համար ոչինչ է. բաց գիրք, որը կարդալու համար ճիգ գործադրելու կարիք չունես: Ես մոլորվել եմ, բայց պատճառն իմ հոգին էլ է կեղեքում: Չկա ավելի վատ բան, քան սեփական հոգուդ լացի պատճառը չհասկանալը: Այն օրը մի անասելի, տարօրինակ կասկած մտավ սիրտս: Վախենում եմ սխալվելուց…

- Հասկանում եմ քեզ, սակայն միայն դու կարող ես փոխել այս բարդ դրությունը: Լավ գիտես, որ ուրիշներն անզոր են, եթե բացակա է մեր ցանկությունն ու անմնացորդ ձգտումը:

- Հրա՜շք: Դու իմ ճանապարհին ես հանդիպել և մի՞թե կա ավելի լավ բան այս կյանքում, քան մեկն ով կլսի քեզ ծանր պահիդ և թանկ խորհուրդներ կտա, անկեղծ կարտահայտվի և չի վախենա ճշմարտության հետ առերես հանդիպելուց: Անգամ մեր սեփական ստվերն է մեզ լքում, երբ բոլոր ճանապարհները փակուղի են տանում, իսկ դու այն արևն ես, որը լուսավորում է ամենախրթին ճանապարհս և ճեղքում ողջ խավարը:

Մինչև կյանքիս վերջը երախտապարտ եմ լինելու քեզ:

- Ամեն ինչ փոխադարձ է: Միայն մի բան հիշի՛ր, երբ կյանքը ծանր հարված է հասցնում, մի՛ շտապիր չարանալ և հակահարված տալ: Փորձի՛ր կանգնել և պահել այդ հարվածը:

Կյանքը խաղ է, մի քմահաճ արքայադուստր, որը խնայելու հարցում այդքան էլ բարեհաճ չէ: Մեր առաքելությունն այդ խաղի կանոններին ենթարկվելն ու այն տանուլ չտալն է: Հավատա՛, որ դա մենք ի զորու ենք: Միայն այդ ժամանակ կկոչվենք մարտիկներ, իսկ ավելի լավ ապագայի տեսլականը կբացվի մեր առջև: Այդժամ, երբ կբացվի արևը…

Դու փյունիկի պես կհառնես մոխրից:

I can => I will

Changing yourself but at the same time staying the same is an awesome skill. You are really dependable person but some circumstances can make you be crest-fallen. How to stand against it?

The first thing you should do is to subside. No one is better and no one is devoted like you. You know your duties and you never avoid them. I don't think I am to elucidate the truth but I've come a long way to have my own experience and already completed overlook. I know how hard obstacles we meet on our way and how difficult mission is surpassing ourselves and exceeding expectation of others. But I know even more. Maybe I am not an oracle but I can predict something judging by my own experience.

Stay strong whatever happens in your life and when the others are waiting for your surrender fly even higher, even without wings. But never show your weakness, otherwise you'll lose.

Remember! Being vulnerable is the same as to make a suicide. Do not underrate yourself. Even if someone thinks it's a hairsplitting, I'll understand but I'll never change my opinion. Do not follow it if you don't agree. I don't mind.

            No one will help you if you don't help yourself.

Փետրվարյան հուշագրություն

Ո՞վ է պատճառն այդ հոգու ցավերի: Նա՞, ով պատճառն է քո երջանկության, թե՞ նա ով համարձակվել է տխրեցնել քեզ: Ախր, ի՜նչ հարցեր եմ տալիս: Մի՞թե չգիտեմ, որ նույնն է պատճառը քո տխրության և ուրախության: Որն ստանձնել է այդ չար ու բարի, անողոք ու բարեգութ առաքելությունը կյանքի: Ստիպել է քեզ պարել արևի շողերի տակ, լաց լինել անձրևի կաթիլների ընկերացությամբ, մոռանալ ներկադ, ապրել անցյալով` հանուն ապագայի: Հիմա՜ր, հիմա՜ր ես դու… ի՞նչ ապագա, եթե առանց այդ էլ մոռացված ներկադ դատարկ է, ամեն դեպքում բացակա է քո լիությունը:

Չե՞ս զգում՝ պակաս է ինչ-որ բան, ամեն անգամ, երբ հանրագումարի ես բերում կյանքդ, գիտակցում ես, թե ինչքան ես հեռացել նրանից, անտարբեր մի՛ մնա, առանց այդ էլ բացակայությունների պատճառով համալսարանից դուրս մնացած ուսանողի ես նմանվում…Բացի՛ր գաղտնիքը հոգուդ, մի՛ թող, որ խառնի քո անցյալը ներկային և անջատի ներկադ ապագայիցդ…Ապրի՛ր, արա՛ դա…զգա՛…

Ների՛ր, նրանց ովքեր անտեսում են, ախր չգիտեն, թե ինչքան թանկ են ու չեն պատկերացնի, որ ոմանց համար մի աշխարհ են, մի ամբողջ կյանք:

Ների՛ր մեղավորներին, նրանք անմեղ են. Անմեղ `քո իսկ ստեղծած մեղավորության քողով պատված: Ների՛ր նրանց և հատկապես քեզ:

Հանուն Կյանքի, Կյանքին դեմ

 Առերևույթ, անկարևոր թվացող այդ միջադեպը, սակայն, տրտմության մի բարակ շերտ թողեց իմ հոգում` ինչպես թեժ կրակի վրա սփռվում է մոխրի թափանցիկ շերտը:

Գիտեի, որ այդ ամենը մոռանալու փորձերն էլ կարող են անտեղի լինել: Մարդկային շունչը կարող է անէացնել մոխրի թափանցիկ շերտը: Հարկավոր է միայն մեկ շունչ: Արտաշնչում ես և հասկանում, որ ջնջեցիր երբեմնի հետքը: Սակայն հոգում սփռված շերտերն անհամեմատ դժվար են աներևութանում: Առհասարակ, արդյոք աներևութանում են: Դժվար է ասել` ով է մեղավոր. Այսօրվա աշխա՞րհը, թե՞ աշխարհիս արդեն իսկ ստրկացված զավակներս:

Մի բան պարզ է` ինչքան մեղավորներ փնտրենք, այնքան կհեռանանք մեր իսկ խնդրի լուծումից: Սա ավելի վատ է և, խոչընդոտելով խնդրի լուծմանը, խթանում է նոր հոգեկան ցավերի արթնանալուն, և լույսի աղոտ տեսլականն անմիջապես պատվում է անիմացության քողով:

Փորձում ենք գտնել ուղին, սակայն մեր գործողությունները տանում են փակուղի, առաջանում են նոր ու հակոտնյա տեսակետներ: Իսկ որտե՞ղ է թաղված շան գլուխը: Շեքսպիրի Համլետը համանուն ողբերգությունում պնդում էր` ժամանակը դուրս է սայթաքել շավիղից: Ես, իրավամբ, համաձայն եմ: Այդ դեպքն էլ լավագույն ապացույցն էր ինձ համար:

Ես հասկացա, որ այս ժամանակներն են թելադրում քայլերդ, և յուրաքանչյուր սխալ քայլ կարող է ճակատագրական լինել, քանի որ ոչինչ այդքան ուժեղ չի հարվածում, ինչքան կյանքը: Պետք է լինել այնքան ուժեղ, որ ոչ թե հակահարված տաս, այլ` դիմադրես հարվածին: Միայն այդ դեպքում է, որ մարդ փյունիկի պես կհառնի մոխրից: