Ժամ չմնաց հոգնելու

Ժամ չմնաց հոգնելու,

Բան չմնաց հոգնելու

Ու վաղվա բացվող օրվա հետ

Անվերջ քեզնով ապրելու։

                                  

Ու չմնաց գեթ մեկ հույս,

Որ կբացվի արշալույս,

Ու վաղն իրոք կբերեն

Ոտնահետքերդ նորեն։

Ու չի լինի մեկ անգամ,

Ու ես հավերժ կմնամ

Կարոտ նվաղ քո տեսքին,

Քո անհամբեր հայացքին։

Ու թե մի օր ինձ հիշես,

Կգաս հանգիստ կսպասես,

Բայց անհանգիստ կդառնաս,

Երբ ներկայությունս չզգաս։

Այդժամ հեռվում կլինեմ,

Ու թե հանկարծ ես լռեմ,

Հոգուդ ձայնը չանտեսես,

Սրտիս խոսքը կհիշես․

Ժամ չմնաց հոգնելու,

Բան չմնաց հոգնելու

Ու վաղվա բացվող օրվա հետ

Անվերջ քեզնով ապրելու։

Վերադարձ

Քամին այնքան անողոք է իրենից պատսպարվել փորձողների նկատմամբ։ Ու թեպետ այն մեծ հաճույքով է խաղի մեջ մտնում նրա վարսերի հետ, ինչ-որ բան ստիպում է դժվարությամբ պատասխանել փոխադարձությամբ։ Հիմա, երբ նա նստած է բարձրության վրա, տեսնում է անծայր թվացող հեռուները, հիանում գույների առատությամբ, ըմբոշխնում քամու բերած մեղեդու հնչյունները, դատարկությունն ավելի հարազատ է թվում, քան սեփական եսդ։

    Վերևից ճախրելն այնքան իրական ու հեշտ է թվում․ միայն վայրէջքն է անկանխատեսելի ու անցանկալի ելք խոստանում։

           Քամին ավելի է սաստկանում, վարսերն էլ թվում է՝ դաշինքն են կազմել՝ տրվելով քամու ընթացքին ու դառնալով անկառավարելի։ Գեղեցկություն․․․ինչքա՜ն գեղեցիկ բան է կյանքը ու ինչքան գեղեցիկ է այն դառնում, երբ դիտում ես, այլ ոչ թե ձևացնում, որ նայվածքդ հասցեատեր ունի․ այն էլ հավերժ շարժման մեջ գտնվող «Ձերդ Գերազանցություն Կյանքը»։

            Շուտով կվերջանա ևս մեկ օր․ արևն արդեն իր դրոշմը թողել ու լքել է իրեն արդեն կարոտած երազողներին։ Եկել է ետդարձի ճամփան բռնելու պահը։ Ու ո՞վ կպատկերացներ, որ վերադարձն ավելի բարդ է․ չէ՞ որ վերադառնում ես մի տեղ՝ հեռանալով մյուսից։

Find The Answer

I guess it is very difficult to lose something you have always dreamed about but never had. When the sun goes down sometimes I recall all the wonderful things I have always wanted to have and one sad and truly disappointing feeling kills me inside.

You never understand what is yours, what really belongs to you. After losing something tortures you, you feel yourself like a man who is dying because of thirst and after hard way to reach the water finds nothing but an empty bottle. It is the way our life is based upon.  

We go through many things; concatenation of circumstances not always speaks on our behalf. We feel like we are beyond praying. But we cry for something not real, not ours. So whenever you are supposed to find an answer let it be the answer of this very question. Is it right to cry for something you will never gain? 

Գտնելով կորցրածը

            Ամռան մի կեսն արդեն շտապող ուղևորի պես լքեց մեզ։ Մնաց մյուսը։ Ըստ մեզ առավել հավատարիմը․ չնայած մենք էլ գիտակցում ենք, որ թվացյալ հավատարմությունն էլ ժամանակավոր է։ Փորձեցինք ետ նայել ու ցավով հասկացանք, որ մեր ընթացքը թեպետ դանդաղ չէ, բայց արդյունավետ էլ չէ։ Ամեն բան շուրջս շարժվում է, իր ընթացքի մեջ է։ Շարժումը կամ արագ է, կամ էլ ես սովոր չեմ նման ընթացքի։

            Մեկ-մեկ թվում է՝ բաց թողեցի ակնթարթն ու կորցրի․․․բայց ի՞նչ կորցրի։

          

             Բնության հրաշքներին ես հետևում ու շատ հաճախ ես զարմանում՝ ինչպե՞ս ես կարողանում երբեմն անտարբեր լինել, երբեմն էլ՝ պարզապես չնկատել երկրային հրաշքը։ Մարդիկս էլ, փոխարեն նոր տնկած շիվի պես վսեմ լինեն, «ծերուկ» ծառի պես կուչ ենք եկել։ Հիմա լսում եմ, թե ինչպես է ճռռում․ հավանաբար բողոքում է կամ էլ՝ ցավն է ստիպում։ Քամին մերթ բարկանում է, մերթ դառնում հանդուրժող։ Բարկացած պահին թուղթս դեն նետեց ողջ ուժով․ գուցե չհավանեց գրածս։ Բայց ինչու՞ չհավանեց։ Իսկ եթե հավանել էր ու փորձում էր իր հետ տանել այնտեղ, ուր հավերժությունն է, ուր չկա ոչ մի սահման։ Մի՞գուցե ուզում էր իմ միտքը հավերժացնել։ Նախընտրում եմ այսպես մտածել և ոչ միայն այս դեպքում։ Գուցե կյանքում տեղացած յուրաքանչյուր անձրև տխրություն չէ, որ բերում է, այլ մաքրություն՝ նոր ու ավելի ջինջ աչքերով կյանքին նայելու հնարավորություն։

             Գուցե կորցրածս ամենևին էլ կորուստ չէր, այլ՝ մի նոր գտածո՝ բացակա թվացող ունեցվածքիս մեջ։ Եվ ուրեմն, ակնթարթը բռնեցի ու գտա․․․

            

Ես այլևս անզոր եմ․․․

Ես այլևս անզոր եմ, երբ ինձ ուժեղ եմ կարծում,
Դու այլևս պարտված ես թվացյալ այս քո դերում։
Ես տակավին անփորձ եմ՝ այդքան ճամփա անցած,
Դու տակավին նորեկ ես՝ անգամ մեկ քայլ չարած։
 
Երբ ես հույսով դեպի հեռուն եմ նայում,
Դու անտարբեր հայացքով կույրի տեղ ես քեզ դնում,
Ու թե մի օր շողա ամռան արևն ինձ համար,
Կփորձե՞ս դու հալեցնել սրտիդ սառուցը համար
 


Կամ էլ հանուն այն մեկի,
Ում հոգում պատկերդ է դաջված սիրելի։
Կամ թե գիտե՞ս, թե՞ ինչքան հերոսներ ես դու կերտել,
Երբ իբրև մի հյուր ցանկալի երազում է քեզ տեսել։
 
Ու ինչքա՜ն է նա տխրել, երբ երազը հանկարծ,
Ավարտվել է՝ վերջ դնելով պատմությանը չսկսած։
Ես այլևս անզոր եմ, երբ ինձ ուժեղ եմ կարծում,
Դու այլևս պարտված ես թվացյալ այս քո դերում

Камень

Солнце выходит и вновь твой след пропал,

Может это ветер тебя от меня забрал,

Или моя память уже против меня,

И твои очертаний позабыла я.

Говорят камни молчаливы,

Им очень сложно что-то сказать.

А вот может они не глухие,

И им можно больше доверять.

Ведь в них живут куски твоей душы.

Может те, которых утратил ты

И больше их ты не ишешь,

И вряд ли уже  встретишь.

Моё сердце было убежишем для тебя

И для твоих мыслей, которых так любила я.

Но ты подумал, что оно камень чужой,

Оставив на дороге сиротой.

Ведь не знал ты, что сердце моё

Умело слушать и говорить за одно,

Просто так и ты не осознал

Что глухим и немым сам себя познал.

Պարանից կախված կյանք

Դժգույն է թվում այս եղանակը, ու թեպետ արևն իր ներկայությամբ հաճախ է պատվում, մենք նախընտրում ենք տեսնել այն դժգունությունն ու մռայլությունը առանց որի ինչ-որ բան կիսատ կլիներ։ Անում ենք դա անգիտակցաբար, բայց հաստատ մի մղումով, որն ավելի հաստատ է, քան հենց մղումն իր էությամբ։

            Նայում եմ պատուհանից դուրս։ Աչքիցս չի վրիպում ութերորդ հարկում պատուհանից կախված այն տատիկը, որ դողացող ձեռքերով հազիվ հավաքում է պարանին փռված լվացքը, հետո զգուշությամբ ու նույնքան դանդաղկոտությամբ հեռանում պատուհանի մոտից՝ թողնելով այն կիսաբաց (հավանաբար հույսով, որ արևի շողերն իրեն էլ այցի կգան)։ Դրսում կյանքը ընթանում է իր սովորական հունով․ ամառային մի օր, դրսում խաղացող երեխաներ, տնից խանութ կամ էլ խանութից տուն շտապող մեծահասակներ։

        

           Մի պահ ուշադրությունս շեղեցի և չնկատեցի՝ ինչպես վերացավ պարանին կախված վերջին իրը։ Հետո չէի հասցրել սևեռուն հայացքս այլ կողմ դարձնել, երբ պապիկը գլուխը դուրս հանեց պատուհանից և կրկին զգուշությամբ ու դանդաղկոտությամբ, բայց  վստահորեն պարանին ինչ-որ բան կախեց։ Գնաց ու տատիկի պես կիսաբաց թողեց պատուհանը (այս հարցում նրանք, փաստորեն, միակարծիք էին)։ Մտածում եմ՝ տեսնես կայի՞ն այն ժամանակ այսօրվա բարդությունները։ Հետո հասկանում եմ, որ անասելի դժվարություններ կային, որոնց մասին, բարեբախտաբար, մենք գուցե լսել, բայց չենք տեսել։ Ուզում եմ, որ հոգիս դադարի լալ, երբ արևն այսքան առատաձեռն է, ուզում եմ մոռանալ այդ դժվարությունները, երբ աչքիս առաջ հնարավորն ընդվզում է անհնարի դեմ, ու օրը բացվում է նորից։

            Կյանքը երբեք կանգ չի առնում, ուղղակի պետք է երբեմն լարել այն, որպեսզի վերջնական կանգ չսպառնա ու ինչպես երաժշտական արկղիկն է լարման կարիք զգում, այնպես էլ մեր կյանքը։ Լարի՛ր կյանքդ, իսկ ես գնամ ու բացեմ պատուհանը։ Արևը հյուր է եկել մեզ, չարժե սպասեցնել նրան՝ անկոչ, բայց միշտ սպասված այդ հյուրին։ 

Жизнь прекрасна

''Жизнь прекрасна''. Эту фразу знают многие, но осознать хотят очень мало людей. Открой глаза, конечно если хочешь увидеть эту красоту, или если она тебе не безразлична. Думала, солнце иногда очень любит дарить теплоту и в этом есть какое то не безразличие. Оно озаряет даже наши сердца, когда мы живем в полумрачном замке наших чувств. А в этом полумрачном замке живёт наше любимое одночество. Царствует она там, а мы думаем и жаль, что не перестаём думать, что оно непобедимо и наша миссия является лишь в подченении. Ведь, согласитесь, любим мы сдаваться без усилии. Хочешь многого, а ведь ничего не предпринимаешь, чтобы достичь. Ну да, жалкое состояние. А не хочешь ли ты изменить всё это? Есть все признаки, чтобы великая фортуна смотрела именно в твои глаза, взглянула именно в твою душу и полюбила именно твое сердце.

Природа просто непоразима, сегодня она такая великолепная думала я, когда проснувшись посмотрела вокруг. Может это сегодня она в оптимистическом настрое,  или может она влюбилась? А что? Природа живёт в любви, вместе с любовью, ради любви. Но в отличие от нас, она знает ради чего и во имя чего воплотитсья в душевную радость. Думала, столько всего прекрасного видят мои глаза, потом удивилась тому, что не замечала очевидное или не хотела просто открить глаза и пропустила столько всего.

            Да, я решила смотреть сердцем, а не глазами, а вот улыбаться глазами. Я вижу мир такой, какой он есть, и я верю в ту сказку, что мир делает тоже самое: видет меня, а не смотрит на меня, не узнаёт меня, а знает: oн прекрасен и ты прекрасен, жизнь прекрасна. 

Զգու՞մ ես հաղթանակի բույրը

Վերջ։ Որոշեցի չորոշել այլևս։ Ու՞մ են պետք մեր որոշումները, եթե անորոշության ենք դատապարտված։ Ու՞մ են պետք մեր խոսքերը, եթե ծնունդ առնելուց հետո անժամանակ վախճան են ունենալու։ Վերջապես ու՞մ ենք պետք, երբ ճամարտակում ենք մեր կարողությունների մասին, եթե ինքներս էլ մեզ լսել ունակ չենք։ Իզուր ենք սահմաններ գծում։ Հեշտ չէ՞ր լինի արդյոք առանց այդ երևակայական անտանելի գծերի։ Բայց մեր մարդկային տեսակին հարիր չէ հեշտասիրությունը։ Սահման գծի՛ր, որպեսզի չանցնես, անցնելու դեպքում դատափետի՛ր քեզ, որպեսզի ներես քեզ համար աններելին։ 

Դժվար է հասկանալ՝ մենք ավելի շատ ընկե՞ր ենք ինքներս մեզ համար, թե՞ թշնամի։ Եթե ընկեր ենք, ինչու՞ այդքան իմաստուն չենք, երբ ճակատագրի անիվի ընթացքը մեր կյանքում է ծավալվում։ Եթե թշնամի ենք, ինչու՞ ենք մեր իսկ խոցած վերքից լալիս։ Թշնամին կցնծար, կսպասեր մեր անկմանը, իսկ ընկերն անկումը տեսնելիս կամ կհեռանար իրեն ևս սպառնող ստվերից խուսափելու համար, կամ էլ անձայն կհետևեր այդ գործընթացին։ Քանի որ ճղճիմ է նա, որ մտածում է, թե անզոր է փոխելու, պայքարելու։ Հենց այստեղ հիշում ենք մեր իսկ ստեղծած սահմանների մասին և կրկին ետ դնում արված քայլը։ Դա անում ենք մեր ճանապարհի կեսին։ Այդպես անում է եզրագծին հասնող վազորդը, որն այդպես էլ ուժ չգտնելով, տանուլ է տալիս մրցապայքարում։ Հաղթում է ոչ թե նրանից ավելի ուժեղն, այլ՝ նա, որը գիտի՝ հանուն ինչի հաղթել, որն ամուր կառչած է գոյության կռվաններից ու մտքով ավելի ուժեղ է, ավելի արագ։ Այնպես որ, իմ ընկե՛ր, իմ թշնամի՛, իմ սեփակա՛ն ես, ուժ տուր բացել աչքերս, երբ դրանց չի սպառնում խավարից կուրացում, երբ դրանք չեն տեսնի անհաստատության սահմաններ, չեն հիասթափվի սեփական արտացոլանքը տեսնելիս, վերջապես լույս կբերեն այս լուսավոր աշխարհի խավար հոգիներին։

Սենյակում տոթ է․․․Շունչս չի հերիքում, երկվորյակներն այս անգամ արևի առատությունը փոխարինելու են մաքուր օդով։ Բացի՛ր պատուհանը, ե՛կ շնչենք։ Զգու՞մ ես հաղթանակի բույրը։

Ճանաչեցի՞ր

Եղանակը գիտի՝ ինչպես մարդուն կառավարել։ Ավելի ճիշտ, գիտի՝ ինչպես ազդել նրա տրամադրության վրա։ Մի՞թե ավելի հզոր է, քան մեր սեփական եսը։ Թեպետ մեր հզորությունը դեռևս հեռու է որևէ չափման ենթարկվելուց։ Քանի որ երբեմն ստիպված ենք լինում դառնությամբ փաստել․«լեգենդ էր հզոր քո եսը, իրականում, այսօրվա տեղացած կարկուտից էլ թույլ ազդեցություն ունի։ Արագ ու մեծ ուժգնությամբ իր մասին է ճչում, մինչդեռ մի քանի րոպե, և այլևս ոչ ոք այդ մասին չի հիշում։ Բացի․․․»։

Բացի նրանցից, որոնք ընկան քո հարվածի տակ, հարվածիցդ ընկան։ Քո հզորության դառը քաղցրությունը ճաշակեցին, սակայն քո ներկայությունից իսկ պատսպարվելով, քո հզորության կաթիլները չորացնելով՝ քո անզորության հանգանակը կնքեցին ու մոռացության մի հետք փռեցին թաց հետքիդ վրա։ Չեմ էլ հիշում, թե վերջին անգամ երբ եմ աչքերիդ մեջ այդքան անզորություն ու նահանջ տեսել։ Քո այդքան անկեղծ ու զինաթափող ժպիտն այս անգամ վիրավոր զինվոր էր՝ թշնամու գնդակից խոցված ու ընկերոջ խոսքից մեռած։ Ապրելու ցանկություն այն միշտ էլ ունի, ուզում եմ, որ մեկն այն նորից վառի։

Քայլում էի փողոցն ի վեր, ապա՝ վար, միտք չմնաց մտքումս, որ չհիշեմ, չմոռանամ ու մոռանամ հիշել։ Սպասում եմ․․․հետո մտածում․ «ու՞մ եմ սպասում, չէ՞ որ ինձ ընդառաջ եկող ու իմ մենակությանն ընկերակից չկա, եթե կա էլ, ի՞նչ իմանա, որ մի խենթ էակ իրեն է սպասում՝ անկոչ ու ցանկալի այդ հյուրին»։ Երևի վառվում ես, կարմրել ես ու թեթև բարկությամբ բողոքում ես․ «տեսնես՝ ո՞վ է այսքան իմ մասին խոսում, մտածում»։ Իսկ դու չգիտես, որ կան մարդիկ, որ քո կարիքն ունեն, որոնց խենթ մարտիվերջյան ու մռայլ օրվա ամենասպասված արևը դու ես»։

Այդ օրը ես այդպես էլ չիմացա, որ մեկի համար այդպիսի նշնակություն ունեմ ու ուշադրություն էլ չդարձրի, որ ի հեճուկս ցուրտ եղանակի՝ կարմրել ու վառվում էի ես ևս։ Գու՞ցե իմ վերաբերմունքը և ինձ վերաբերմունքը հակադիր բևեռներում էին, բայց երկու դեպքում էլ կար մի բան, որ միավորում է մեզ՝ հզորություն՝ ինձ պես անզոր ու քո պես հզոր, ինձ պես պարտված ու քո պես հաղթած, բայց իմն այս անգամ տարբերվում է։ Իմ հզորությունն ավել է լինելու, չէ՞ որ պարտված ու անզոր մարդը գիտի՝ ինչպես հասնել այդ բաղձալիին՝ հզորության դռանը։ Իսկ դու մի՛ մոռացիր, որ հզորությունը կարկուտի է նման․ ստիպում է յուրաքաչյուրին շեղել ուշադրությունը, հետևել իր հանդուգն ընթացքին, բայց մոռացվում է այն, երբ դու՝ հզոր հաղթածդ, աներևութանում ես արևի շողից ու երբեմնի ժպիտը սկսում է ապրել կրկին։ Աննահանջ աչքեր, զինաթափող ժպիտ ու վաղվա սպասված արև, ճանաչեցի՞ր քեզ, - բարև․․․

Spring and Love

Spring has never been so much inviting as it was this year. Maybe there is the other side of the coin, my attitude has changed. When I open my eyes, I have an impression spring governs the world and it does it perfectly, surpassing and exceeding everyone’s expectations. Maybe it seems to me but spring is incredibly adorable when it’s full of love. I am obsessed with it, I am blind when I look into its eyes, I see nothing but the reflection of myself.

I will tell you a story, which is disputable for some people. The rest believe it’s falsehood but I’ll never stop believing and living with a conviction it happened.

The legend has it “The Love” was a beautiful princess who lived in the realm of seasons. Their castle was larger than all others in the world and was much more fascinating than all other existent things on the planet. She was simply amazing, beautiful in its simplicity and frankness. But one day something went wrong and the realm lost its treasure. That happened when the princess got tired of living in that shelter even though that was the most magical place…She has decided to search what was not familiar to her. Starting a journey she could never imagine what kind of mistake it was. It was fatal…While admiring by new things she forgot to notice what she has left behind. Life never forgives those who stop appreciating what they have and after gaining something new never realize what kind of happiness they had. She refused to believe she was endowed with great and spiritual power. That’s why she turned into something alien. She lost her beauty and what is worse she lost her way home. Home is the place where the heart is, if you’ve lost its value never dare come back…But…

Life forgives even those who betray. It always gives a chance to erase our mistakes and pave the way for happiness. That’s why “The Spring’’ finds her and helps to build a new, desirable life. It gave her the second chance and became an infinite hope of new start…That’s why people believe; love looks better in spring. My friend, I don’t want to trespass on your time but I’ll say what I can’t keep inside.

The spring gives the chance to love, to live again, but remember there is a truth saying “You never get a second chance to make a first impression’’. Be as wise to see the love which is next to you and waits for your attention, for your look to make it lighted. Turn the light inside of you, look out of the window and don’t forget to catch your sort of love.

Be quick…The spring already governs, the time flies…Your love is in the air, never forget to take a deep breath. I’ve made a pledge; never stop loving – especially when the spring comes to confirm its magical privilege. Love looks better in spring!

Go and play, run and pray, but never stay!

Why people who have capacity to do good, who are worth having all they have dreamed about, are the most underrated ones, but underrated not only by other people but also by theirselves. The others in comparison are endowed with complacency which helps them go on. What is the reason of it, it is hard to answer? What we should do in order to clear up this question?

Never stay, go, move, never think you can’t - never, always have an aspiration to excellence! Believe me; it will help you go forward. Of course there will be times you will be crest-fallen, you will have an impression nothing is possible, you are weaker. But the worst thing you can do is having lack of sanity. I don’t believe you have gone through all difficulties for this day.

One day you will look out of the window, you will see how the time flies, how the city is changed, how many things you have neglected and how much you are to regret… I don’t want it to happen. Do struggle my friend, do have conviction of your truths, do live with a conviction. That will become the main, the hardest step of your way and will justify your pursuit of happiness. So go and play, run and pray, but never stay! 

Ա՜խ ժամանա՛կ, մի՞թե քո վազքից դու դեռ չես հոգնել

Ա՜խ ժամանա՛կ, մի՞թե քո վազքից դու դեռ չես հոգնել

Մի՞թե մեր քայլքին դեռ չես սովորել

Անխնա ու զուր մեզ շտապեցնելուց դու դեռ չե՞ս հոգնել,

Իսկ ես հոգնել եմ․․․

Քո դեմ պայքարե՞լ, ոչ՝ դա իզուր է,

Քեզ հնազանդվե՞լ, ոչ դա դյուր է,

Քեզնից խելացի թվալն անմիտ է

Այդպիսին լինելն, ավելին քան անմիտ։

Մի՞թե չես խղճում դու մեզ,

Դարձել ենք ստրուկներդ հեզ:

Հրամանի չկա անգամ կարիք,

Ինքներս ենք դարձել քո ձեռքում խաղալիք։

           

  
Իսկ ի՞նչ անել.

Հանձնվե՞լ՝ եզրագծին չհասած,

Թե՞ հաստատուն պայքար մղել

Մեր հերոսի պես` մտքում փափագած։

Սրա պատասխանը, ավաղ, ես չունեմ,

Դրա համար էլ խորհուրդս կասեմ․

Մի՛ փորձիր առանց կռվի դու հաղթել,

Փորձի՛ր առանց հաղթանակի դու կռվել։

Այդժամ, իրավամբ, ես կհայտնեմ,

Այն, ինչ վաղուց հոգում պահել եմ.

Եթե ոչինչ չեմ շահելու հաղթանակից,

Նախընտրում եմ պարտվել ձեռնունայն չմնալու համար։